Did I drive you away?
I know what you'll say.
You'll say: "Oh, sing one we know."
But I promise you this... I'll always look out for you.
That's what I'll do.
Coldplay - Sparks.
Tengo la sensación de que...
El timbre.
Han tocado el timbre.
Es la hora. Vienen a por mi. Y es curioso, pero... me han hecho caso.
Y yo que creía que nadie me escuchaba...
Sólo recuerdo que quería morirme y lo dije en voz alta.
Anoche, en voz alta y luego en voz baja hasta que conseguí dormirme.
Por un momento he pensado que sí, que había llegado mi fin.
Pero no.
Eras tú.
Ruby. Ruby. Ruby.
Y así sucesivamente se repetía mi nombre en mi mente.
Llevo tres pastillas de ibuprofeno en el cuerpo. Dicen que alivia el dolor muscular.
Continúo creyendo que ni mil dosis conseguirían liberar este dolor. Me duele todo.
Incluso partes que desconocía.
Es como un nudo que te apresiona y no te deja respirar.
Ni pensar.
Toda el agua de mi cuerpo se desborda por los ojos.
Eres mi alergia permanente. Mi marca de heroína.
Es algo psicosomático. No siento las rodillas.
Tengo mucho frío.
Aquí hace mucho frío.
Bajar las escaleras me hace amortiguar el tiempo para pensar...
Así distaeré a mi mente: con acción.
Y abro la puerta; me separan 5 metros. Pero mi cuerpo tiembla y me impide avanzar.
Es como un mal-sueño; y tardo una vida en llegar.
En llegar a tí.
Me cuesta mucho llegar.
Pero sigo viva, al fin. Algo me dice que debía pasar. Que tú no permitirías que me fuera.
Y en ese entonces tocaste al timbre.
Me pesa tanto todo...
Me flipo tanto con todo...
Será el ibuprofeno.
24.08.2010
dimarts, 31 d’agost del 2010
divendres, 30 de juliol del 2010
DESEOS DE COSAS IMPOSIBLES.

Dije: ¡Adiós felicidad!
Se soltó de mi mano,
y nunca más volvió.
Eso siempre pasa así; cuando no tienes lo que quieres, ya no eres feliz.
Pero todavía más cuando no sabes lo que quieres, y aún más cuando lo que tienes, no sabes si es lo que quieres.
Comienzo a rayarme.
Últimamente mi cabeza no deja de reproducir films amorosos cuya protagonista soy yo. Imagino escenas únicas como si hubieran sido extraídas de antologías poéticas amorosas, para luego representarlas en el Apollo Theatre ante miles de espectadores.
Y es en ese instante cuando se abre el telón pero no consigo articular palabra alguna. Vuelvo a bloquearme, como de costumbre.
Te acercas y... sólo veo azul.
Tus ojos tan cerca, tan exactos.
Y arrodillado recitas Espero de Mario Benedetti:
- Sé que sueñas con mi amor, pero no lo dices.
Y me armo de valor para confesar:
-Mis disculpas por sentir así, nunca mi intención ha sido ofenderte. Nunca soñé con quererte, ni con sentirme así.
Y te detienes, desconcertado. Te acercas, me rozas...
Pero no estás.
No estás.
No estás.
Comienzo a acostumbrarme a mantener cada noche un contacto visual con el techo de mi cuarto.
Imagino demasiado, debería tratármelo.
Deseos de cosas imposibles.
Eso siempre pasa así; cuando no tienes lo que quieres, ya no eres feliz.
divendres, 23 de juliol del 2010
DIJISTE "SI".

Ya... no puedo.
Mi mente no quiere pensar,
no puede pensar nada más que en ti.
Mario Benedetti - Lo que necesito de ti.
Dijiste "Sí".
Y en ese mismo entonces, volví a la vida.
Iluminándola.
Volví desde lo más lejos donde jamás había estado.
Donde me encontraba absorta.
En blanco.
Como si nada existiera.
Sólo esa foto; la 167.
Travis - Sing.
dijous, 22 de juliol del 2010
dimarts, 20 de juliol del 2010
SOMETIMES IT'S FADED.
Es entonces cuando decido darme el segundo chapuzón del año.Cuando mi cabeza va a estallar a base de oir una y otra vez This Picture.
A base de no parar de pensar sin ser consciente de ello, en alguien que desconozco.
O quizá no.
Es entonces cuando pienso: Tres, dos, uno.
Y me lanzo a lo más hondo de la piscina. Deseándo volver a desmembrarme, como dos horas antes me había desmembrado bailando Placebo. Como dos horas antes, me había desmembrado escribiendo cosas sin sentido a alguien sin sentido.
Placebo me taladra la sien.
Pero me hace sentir tan fantasma.
Vuelvo a darle al play. Creo que acabaría antes pulsando repeat.
Pero sólo me limito a gritar:
"SOMETIMES IT'S FADEEEEEEEEEEEEEEEEEEEED."
Me da igual si alguien me escucha. Me da igual que el vestido esté empapado. Me da igual que la réflex se pueda haber mojado, o que la foto no se haya hecho justo cuando iba a saltar al agua.
Yo solo pensaba en algo sin sentido;
y todavía no entiendo porqué.
Pero es así. Mi tarde se basó en Placebo, y en alguien que desconozco.
Aún me duele el cuerpo de la fuerza que he hecho para hundirme en lo más profundo, para quedarme allí y no salir nunca. Bajo el agua, todo parece un poco diferente.
Yo sólo quería equilibrarme.
Será que es cierto eso de que el equilibrio es imposible. Pero sólo he conseguido escribir esto, siendo tan transparente como el agua de la piscina.
No preguntes porqué, pero de principio a fin he pensado en ti.
No espero que lo entiendas;
ni yo misma me entiendo.
Sometimes it's faded...na, na, na...
Can't stop growing old.
Placebo - This Picture.
dimarts, 13 de juliol del 2010
NO SENTIR.

Mai aconseguirem assentar-nos en la terra; som dos éssers massa volàtils.
Mai ho aconseguirem.
I sonarà violent, fins i tot trist, però és d'alguna forma, la qual cosa més desitgem en la vida: descompondre'ns.
És com si el caos ens posara divertides.
Llancem la cabellera al vent sentint que el no-res perfora el buit dels nostres cossos. Quina sensació tan miserable, veure que no estem fetes per a ningú. Les nostres aparences fràgils on dins, hi ha molt més.
Hi ha mil àtoms que giren i ploren, implorant el desglaç momentani del nostre cor.
Perquè simplement és d'acer.
I dol no sentir el cos lleuger. Dol no sentir.
Los Planetas - Santos que yo te pinté
dimarts, 1 de juny del 2010
COM A ESTRANYES PLANTES.
I com estranyes plantes, creixíem més quan menys aigua i llum existien al nostre al voltant. Com podíem pretendre agradar a la resta?
Com podien assentar-se en la terra dos éssers tan volàtils?
dilluns, 31 de maig del 2010
LA MER.
dilluns, 24 de maig del 2010
Subscriure's a:
Missatges (Atom)








