Ya... no puedo. Mi mente no quiere pensar, no puede pensar nada más que en ti.
Mario Benedetti - Lo que necesito de ti.
Dijiste "Sí". Y en ese mismo entonces, volví a la vida. Iluminándola. Volví desde lo más lejos donde jamás había estado. Donde me encontraba absorta. En blanco. Como si nada existiera. Sólo esa foto; la 167.
Es entonces cuando decido darme el segundo chapuzón del año. Cuando mi cabeza va a estallar a base de oir una y otra vez This Picture. A base de no parar de pensar sin ser consciente de ello, en alguien que desconozco. O quizá no.
Es entonces cuando pienso: Tres, dos, uno. Y me lanzo a lo más hondo de la piscina. Deseándo volver a desmembrarme, como dos horas antes me había desmembrado bailando Placebo. Como dos horas antes, me había desmembrado escribiendo cosas sin sentido a alguien sin sentido.
Placebo me taladra la sien. Pero me hace sentir tan fantasma.
Vuelvo a darle al play. Creo que acabaría antes pulsando repeat. Pero sólo me limito a gritar: "SOMETIMES IT'S FADEEEEEEEEEEEEEEEEEEEED."
Me da igual si alguien me escucha. Me da igual que el vestido esté empapado. Me da igual que la réflex se pueda haber mojado, o que la foto no se haya hecho justo cuando iba a saltar al agua.
Yo solo pensaba en algo sin sentido; y todavía no entiendo porqué. Pero es así. Mi tarde se basó en Placebo, y en alguien que desconozco.
Aún me duele el cuerpo de la fuerza que he hecho para hundirme en lo más profundo, para quedarme allí y no salir nunca. Bajo el agua, todo parece un poco diferente. Yo sólo quería equilibrarme. Será que es cierto eso de que el equilibrio es imposible. Pero sólo he conseguido escribir esto, siendo tan transparente como el agua de la piscina.
No preguntes porqué, pero de principio a fin he pensado en ti. No espero que lo entiendas; ni yo misma me entiendo.
Sometimes it's faded...na, na, na... Can't stop growing old.
Mai aconseguirem assentar-nos en la terra; som dos éssers massa volàtils.
Mai ho aconseguirem.
I sonarà violent, fins i tot trist, però és d'alguna forma, la qual cosa més desitgem en la vida: descompondre'ns.
És com si el caos ens posara divertides.
Llancem la cabellera al vent sentint que el no-res perfora el buit dels nostres cossos. Quina sensació tan miserable, veure que no estem fetes per a ningú. Les nostres aparences fràgils on dins, hi ha molt més.
Hi ha mil àtoms que giren i ploren, implorant el desglaç momentani del nostre cor.
Perquè simplement és d'acer.
I dol no sentir el cos lleuger. Dol no sentir.
I com estranyes plantes, creixíem més quan menys aigua i llum existien al nostre al voltant. Com podíem pretendre agradar a la resta?
Com podien assentar-se en la terra dos éssers tan volàtils?
Perdóname por ir así buscándote tan torpemente, dentro de ti. Pérdoname el dolor, alguna vez. Es que quiero sacar de ti tu mejor tú. Ese que no te viste y que yo veo, nadador por tu fondo, preciosísimo. [...]